Chińskie samochody dostawcze w Europie

Europejski rynek motoryzacyjny zmienia się szybciej niż jeszcze kilka lat temu można było zakładać. Niemieckie koncerny, przez dekady uznawane za fundament branży, coraz częściej mierzą się z problemami kosztowymi, spadkiem popytu i presją ze strony producentów z Chin. VW ogranicza produkcję, a Mercedes-Benz szuka oszczędności również w organizacji czasu pracy. W tym samym czasie na europejskich drogach widać coraz więcej samochodów osobowych takich marek jak MG, BYD, Omoda, Chery czy Jaecoo.

Podobny proces zaczyna być widoczny w segmencie pojazdów użytkowych. Chińskie samochody dostawcze w Europie nie są jeszcze masowym zjawiskiem, ale kilka marek już realnie pojawia się w ofertach dealerów, flot i importerów. Najczęściej są to modele elektryczne, projektowane z myślą o dostawach miejskich, strefach niskiej emisji i pracy na krótkich, powtarzalnych trasach. Poniżej przedstawiamy najważniejsze chińskie dostawczaki, które mogą mieć wpływ na europejski rynek.

Maxus Deliver 9

Maxus Deliver 9 to jeden z najbardziej rozpoznawalnych chińskich samochodów dostawczych dostępnych w Europie. Marka Maxus należy do koncernu SAIC, czyli jednego z największych producentów samochodów w Chinach. Deliver 9 występuje jako duży van z silnikiem Diesla, natomiast e-Deliver 9 jest jego elektrycznym odpowiednikiem. To samochód pozycjonowany jako alternatywa dla dużych europejskich furgonów, takich jak Ford Transit, Renault Master, Volkswagen Crafter czy Mercedes Sprinter. Jego największą przewagą jest relacja ceny do przestrzeni ładunkowej, choć dla flot równie ważna pozostaje dostępność serwisu i części.

Źródło zdjęcia: Maxus

Maxus e-Deliver 3

Maxus e-Deliver 3 to mniejszy, w pełni elektryczny van przeznaczony przede wszystkim do miasta. Nie jest bezpośrednim konkurentem największych dostawczaków, ponieważ celuje w firmy kurierskie, serwisowe i lokalne dostawy. Kompaktowe gabaryty ułatwiają manewrowanie, a napęd elektryczny pozwala pracować w strefach niskiej lub zerowej emisji. Ten model pokazuje, w którym kierunku chińscy producenci najchętniej rozwijają ofertę w Europie: mniej wielkiej pojemności, więcej nacisku na cenę, prostotę i codzienną eksploatację w mieście. Dla firm jeżdżących głównie po aglomeracji może to być ciekawa alternatywa dla europejskich małych vanów elektrycznych.

Źródło zdjęcia: Maxus

Farizon SV

Farizon SV to jeden z najciekawszych nowych chińskich vanów elektrycznych, ponieważ nie jest przeróbką auta spalinowego, tylko modelem zaprojektowanym od początku jako samochód elektryczny. Marka należy do grupy Geely, znanej w Europie między innymi z powiązań z Volvo, Polestarem i LEVC. Farizon SV ma konkurować z dużymi i średnimi vanami elektrycznymi, oferując różne wersje nadwozia, duże akumulatory i szybkie ładowanie. Jego atutem jest nowoczesna konstrukcja, ale największym wyzwaniem będzie zbudowanie zaufania wśród flot. W samochodach dostawczych sama cena nie wystarcza, bo przedsiębiorcy liczą przede wszystkim czas pracy pojazdu, obsługę serwisową i dostępność części.

Źródło zdjęcia: Farizon

BYD E-Vali

BYD E-Vali to zapowiedź wejścia jednego z najważniejszych chińskich producentów aut elektrycznych do segmentu dużych pojazdów dostawczych w Europie. Model został pokazany jako elektryczny samochód użytkowy dla rynku europejskiego, w wersjach 3,5 t oraz 4,25 t. BYD celuje przede wszystkim w logistykę miejską, dostawy paczek i firmy działające w strefach ograniczonej emisji. Na tle Maxusa E-Vali nie jest jeszcze tak powszechnie widoczny w sprzedaży, ale znaczenie tej marki jest duże. Jeśli BYD zbuduje mocną sieć dealerską i serwisową dla pojazdów użytkowych, może stać się jednym z najpoważniejszych chińskich graczy w tym segmencie.

Źródło zdjęcia: BYD

Ford Transit City

Osobnym i bardzo ciekawym przypadkiem jest Transit City. To samochód sygnowany marką Ford, ale opracowany we współpracy z chińskim partnerem JMC. Model ma być elektrycznym vanem do pracy w mieście, czyli do tras krótkich, regularnych i przewidywalnych. Nie zastępuje klasycznego Forda Transita, lecz uzupełnia gamę jako tańsze i prostsze narzędzie do dostaw miejskich. To pokazuje, że chiński wpływ na europejski rynek dostawczaków nie musi oznaczać wyłącznie nowych marek z Chin. Może też pojawiać się poprzez współpracę z producentami, którzy od dekad są obecni w Europie. Produkcja w Chinach to oznaka słabości czy wyjście naprzeciw realiom aktualnych czasów? Ocenę pozostawiamy Wam.

Źródło zdjęcia: Ford

Czy chińskie dostawczaki zdobędą europejski rynek?

Na razie nie widać jeszcze realnego zagrożenia dla pozycji najpopularniejszych europejskich samochodów dostawczych. Chińskie dostawczaki są coraz ciekawsze, ale często koncentrują się na konkretnym zastosowaniu: mieście, krótkich trasach, dostawach ostatniej mili i flotach elektrycznych. W wielu przypadkach są też projektowane pod inne warunki drogowe, inne przyzwyczajenia użytkowników i inną strukturę rynku niż ta, którą znamy z Europy. Wyjątkiem są większe modele, takie jak Maxus Deliver 9 czy Farizon SV, ale nawet one muszą jeszcze udowodnić swoją wartość w długiej eksploatacji.

W segmencie samochodów dostawczych liczy się nie tylko cena zakupu. Dla firm ważniejsze bywają dostępność serwisu, części zamiennych, wersji zabudowy, niezawodność i szybka naprawa po awarii. Dlatego Ford Transit, Renault Master, Mercedes Sprinter, Volkswagen Crafter czy Iveco Daily nadal mają dużą przewagę. Chińskie samochody dostawcze w Europie będą zyskiwać na znaczeniu, szczególnie w elektrycznych flotach miejskich, ale na ten moment nie wygląda na to, by miały szybko przejąć cały rynek.