Your browser does not support JavaScript!


Historia modelu Ford Transit

Ford Transit – samochód dostawczy produkowany od 1953 roku należący do klasy lekkich samochodów dostawczych. Ford Transit dostępny jest w wielu różnych wersjach nadwozia, najpopularniejszą z nich jest wersja dostawcza oraz osobowa nazwana w późniejszym czasie wersją Tourneo. Ford Transit jest trzecim najlepiej sprzedającym się samochodem dostawczym na Świecie. Do tej pory wyprodukowano i sprzedano ponad 8.000.000 egzemplarzy.

Pierwsza generacja Forda Transit nosiła nazwę Ford Taunus Transit i początkowo była oferowana jedynie w Europie Zachodniej oraz Australii. Jednak już pod koniec XX-wieku model Ford Transit był sprzedawany prawie na całym Świecie z wyjątkiem Ameryki Północnej. Ford Transit dopiero w roku 2013 rozpoczął ekspansję na rynek Ameryki Północnej, wraz z pojawieniem się ósmej generacji tego modelu. Oficjalnie Ford Transit zastąpił model Ford E-Series dopiero w 2015 roku.

Przez ponad czterdzieści lat Ford Transit jest najlepiej sprzedającym się samochodem użytkowym w Europie. Idąc za ciosem, po wprowadzeniu nowego modelu na rynek Amerykański Ford Transit szybko okazał się najlepiej sprzedającym się samochodem użytkowym także w Stanach Zjednoczonych. W Ameryce Ford Transit zapewnia 57-procentowy udział Forda w rynku samochodów użytkowych.

Ford Transit jest także kilkukrotnym laureatem nagrody Van of the Year (2001, 2007), a w swoich mniejszych wersjach Transit Custom, oraz Transit Connect zdobył także tytuł Van of the Year w latach 2013 oraz 2014.

Ford Transit Modele
(fot: Ford Great Britain)

Spis Traści (kliknij aby rozwinąć)


Ford Transit Taunus


Ford Taunus Transit – samochód początkowo produkowany pod nazwą Ford FK1000 oraz Ford Transit 1250, dopiero w końcówce produkcji (1961 roku) zdecydowano się na nazwę Taunus Transit. Ford FK1000, Taunus Transit produkowany był w latach 1953 – 1965 w fabryce Forda w Köln-Niehl, Niemcy, oraz w zakładach montażowych zlokalizowanych w Azambuja (Portugalia) w latach 1964 – 1966.

Ford Taunus Transit jest bliźniaczym modelem do zbudowanego w latach 1957 – 1965 na wyspach (Wielkiej Brytanii) modelu Ford Thames 400E. Centrala Forda w Detroit nie widziała jednak sensu w opracowaniu dwóch osobnych modeli i zarządziła „Project Redcamp” do wspólnego rozwoju samochodów użytkowych w Europie. Projekt ten okazał się początkiem serii Ford Transit na świecie.

Ford Taunus Transit Replika Lotus
(fot: bonhams.com/auctions/20143/lot/257/)

Ford Taunus Transit występował w kilku wersjach Taunus 12M, Taunus 15M, Taunus 17M oraz FK1000/1250. Poza nową nazwą początkowo nie zmieniło się zbyt wiele. Model 1250 nadal wyposażony był w 1.5 litrowy silnik benzynowy, a silniki o pojemności 1.2 litra były dostępne jedynie w wersji 1000 Kombi oraz Van.

W kwietniu 1962 roku pojawiła się nowa wersja Forda Taunus o ładowności 800 kilogramów (G1BT). Charakteryzowała się ona mniejszym rozmiarem opon oraz obręczy. Ford Taunus G1BT posiadał bardziej ekonomiczny silnik o mocy 55 KM. Ford Taunus Transit 800 z powodzeniem zastąpił modele 1000 oraz 1250, oferowany był w prawie każdej wersji nadwozia z wyjątkiem wersji z podwójną kabiną pasażerską opartą na ramie.

We wrześniu 1963 roku Ford zdecydował się ponownie poprawić istniejący model i zaoferował swoim Klientom wersję Ford Taunus Transit 1500, która charakteryzowała się zwiększoną ładownością do 1500 kilogramów, oraz oferowana była z silnikiem benzynowym o pojemności 1.7 litra i mocy 60 KM (Taunus 17M). Model 1500 wprowadzał szereg zmian, m.in. wyposażony został w podwójne koła z tyłu, otrzymał wzmocnioną oś przednią oraz zmodyfikowany został układ hamulcowy.

Ford Taunus Transit 1500 oferowany był również w bardzo wyjątkowej wersji oznaczonej jako Westfalia. Model ten, to nic innego jak samochód kempingowy. Westfalia śmiało mogła konkurować z popularnym modelem Volkswagena Transporter T1. Taunus Transit Westfalia charakteryzował się podnoszonym dachem oraz pełnym zagospodarowaniem wnętrza w najbardziej niezbędne rzeczy do podróży.

W 1964 roku Ford po raz ostatni zdecydował się zmodernizować swój model Ford Taunus Transit i zaprezentował model z dwuprzewodowym układem hamulcowym wraz z serwem, trzypunktowym pasem bezpieczeństwa z przodu oraz układem 12V wraz z trójfazowym alternatorem. W grudniu 1965 roku* ostatni Ford Taunus Transit 1000 opuścił bramy fabryki w Kolonii w Niemczech. W tym samym miesiącu rozpoczęła się również sprzedaż następnej generacji Ford Transit.

Ford Taunus Transit 1965
(fot: bringatrailer.com/2016/03/29/cosmetically-restored-w-32k-kilometers-1965-ford-taunus-transit-fk-1250)

*na rynku południowej Europy modele Ford Transit Taunus były produkowane do połowy roku 1966 w fabryce Azambuja w Portugalii.

Ford Transit MK1


Ford Transit MK1 – pierwsza generacja modelu Ford Transit była produkowana w niezmienionej formie przez 12 lat. Co daje jej pierwsze miejsce wśród najdłużej produkowanej generacji modelu Transit. Ford Transit MK1 (ang. Mark I) lub Ford Transit pierwszej generacji produkowany był w latach 1965 – 1978. Niektórzy twierdzą, że Ford Transit pierwszej generacji był produkowany nawet przez dwadzieścia lat, przypisując tym samym model Ford Transit MK2 jako facelifting modelu MK1. Dzieje się tak dlatego, że dopiero w roku 1986, po zakończeniu produkcji modelu MK2, Ford opracował zupełnie nową platformę VE6 dla modelu Ford Transit.

Ford Transit MK1 Dormobile
(fot: cubeofcars.com/?p=147)

Ford Transit pierwszej generacji początkowo składany był w fabrykach Forda w Berkshire w Anglii, jednak popyt na ten model przewyższył możliwości zakładu przez co, produkcja została przeniesiona do Southampton. Późniejsze generacje modelu Ford Transit również były produkowane w fabryce w Southampton aż do 2013 roku, kiedy to Ford przeniósł większość produkcji do Turcji.

Ford Transit Mark I produkowany był również w kilku innych fabrykach położonych w różnych lokalizacjach na Świecie. Na rynku Holenderskim Ford Transit produkowany był na lokalny rynek od połowy lat 70. aż do końca 1981 roku. Transit MK1 produkowany był także w Belgii, Turcji, Australii, Republice Południowej Afryki, a także Nowej Zelandii i Korei Południowej.

Ford Transit pierwszej generacji jest wynikiem współpracy pomiędzy oddziałem Forda z Wielkiej Brytanii oraz oddziałem Forda z Niemiec (Ford Thames 400 + Ford Taunus Transit = Ford Transit MK1). Współpraca ta zaowocowała wprowadzeniem na rynek niezwykle wszechstronnego samochodu użytkowego, jakim jest Ford Transit. Pierwszy model Transita był rewolucją w świecie lekkich samochodów dostawczych. Wzorowany na samochodach amerykańskich z wielką atrapą przednią oraz wystającymi ponad obrys samochodu nadkolami oferował znacznie większą przestrzeń ładunkową od swoich Europejskich konkurentów. Szeroka gama wersji nadwozia oraz niezwykle udane silniki benzynowe szybko zrobiły z Forda Transita najlepiej sprzedającym się samochodem dostawczym w Europie.

Ford Transit MK1 LWB V4
(fot: bespoketraders.com/1968-ford-transit-mk1-lwb-v4-9995/)

Początkowo Ford Transit Mark I oferowany na rynku brytyjskim był z silnikiem benzynowym o pojemności 1.7-litra oraz 2.0- litra. Dzięki silnikowi w układzie V4 skrócono rozmiar silnika, co umożliwiło ukrycie nowej jednostki napędowej pod przednią maską. Innowacyjnością, którą Ford wprowadził wraz z nowymi jednostkami, było zastosowanie alternatora, podczas gdy jego główni konkurenci z brytyjskiego rynku nadal oferowali jedynie dynamo. Ford Transit MK1 dostępny był również z silnikiem wysokoprężnym o mocy 43 KM (32 kW) i oznaczeniu Perkins. Co ciekawe, silnik ten był zbyt długi, by umieścić go pod maską Forda Transita MK1, dlatego zdecydowano się przedłużyć przód pojazdu. Silnik ten okazał się jednak mało dynamiczny i mało popularny, dlatego w 1972 roku Ford zdecydował się zastąpić tę jednostkę swoim modelem o oznaczeniu York. W Europie natomiast Ford Transit pierwszej generacji miał do dyspozycji kilka wersji silnikowych pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z modelu Ford Taunus Transit, były to jednostki o pojemności 1.3, 1.5 oraz 1.7 litra, a także Essex 2.0. Dzięki zastosowaniu długiego przodu w Fordzie Transit zaistniała możliwość wyposażenia go w silnik o pojemności 3.0 Ford Essex V6. Model z silnikiem o pojemności 3- litrów szybko stał się najchętniej wybieranym pojazdem w służbach mundurowych.

Ford Transit 1978
(fot: flickr.com/photos/photiste/33332329348)

Ciekawostka:
W 1972 roku w The Metropolitan Police pojawiła się nawet wzmianka na temat osiągów Forda Transita MK1, która brzmiała: „Ford Transit jest wykorzystywany w 95% wszystkich napadów bankowych. Dzięki swoim osiągom oraz ładowności 1.75 tony, Transit okazuje się idealnym pojazdem do ucieczki…”, tym samym stając się „najbardziej poszukiwaną furgonetką w Wielkiej Brytanii”.

Taunus V4 Taunus V4 Taunus V4 ESSEX V4 ESSEX V4 Perkins I4 York I4 ESSEX V6 I6 (Australia)
Pojemność 1.3 1.5 1.7 1.7 2.0 1.8 2.4 3.0 3.3
Moc (KM) 50 60 65 74 93 43 62 138 120

Ford Transit MK2


Ford Transit MK2 Clubmobil
(fot: flickr.com/photos/zacks_classic_cars/27870946975/in/photostream/)

Ford Transit MK2 – produkcja tego modelu rozpoczęła się w roku 1977 i trwała aż do roku 1986. Ford Transit Mark II nosił kilka nazw, w Wielkiej Brytanii, gdy został zaprezentowany w sierpniu 1977 roku, określano go kodem Transit 1978 ½ i uważano za FaceLifting modelu MK1. Zaprezentowany w Niemczech, w marcu został nazwany „Trzecią Generacją” Forda Transit. W Polsce oraz wielu innych krajach Ford Transit produkowany w latach 1978 – 1986 nazywany jest drugą generacją Forda Transit, a więc modelem MK2.

Druga generacja Forda Transit charakteryzowała się przede wszystkim zmienionym przednim pasem nadwozia. Było to spowodowane chęcią wyposażenia modelu MK2 w silniki Pinto pochodzące z niezawodnego i niezwykle popularnego na wyspach modelu Cortina. We wczesnych latach produkcji Ford Transit MK2 dostępny był jedynie z silnikiem o pojemności 1.6 litra o oznaczeniu Ford Kent. Wersje policyjne oraz pogotowia ratowniczego wyposażone były natomiast we wcześniej już znane silniki Essex V6 o pojemności 3-litrów. W Australii Ford Transit MK2 charakteryzował się za to silnikiem o pojemności aż 4.1-litra!

Ford Transit MK2 został zaprojektowany w taki sposób, aby przypominać stylistyką swoich mniejszych braci w postaci samochodów osobowych z tamtego okresu. Kwadratowe przednie reflektory oraz czarna kratka wlotu powietrza była charakterystyczna dla modeli Forda. Zmianie uległo również wnętrze nowego modelu. Od teraz spartańską – metalową deskę rozdzielczą znaną z modelu MK1 zastąpiono jej plastikowym odpowiednikiem. Również większa część elementów wyposażenia była bardziej cywilizowana i pochodziła w dużej mierze z modelu osobowego Ford Taunus / Cortina.

W 1984 roku nastąpił niewielki FaceLifting drugiej generacji Forda Transit. Model otrzymał nową przednią atrapę wlotu powietrza połączoną z reflektorami, nowe osłony boczne, światło przeciwmgielne umiejscowione w lampie tylnej, światła cofania oraz światła pozycyjne. Najważniejszą jednak zmianą było wprowadzenie do oferty silnika wysokoprężnego ze wtryskiem bezpośrednim 2.5 DI. Była to przeprojektowana jednostka wysokoprężna o oznaczeniu kodowym York.

Ford Transit MK2 oferowany był w 6 wersjach nadwozia: Van, Kombi, Podwozie z kabiną, Bus, Kamper, z kolei wszystkie te wersje dostępne były zarówno z krótkim rozstawem osi (2690 mm), jak i długim rozstawem osi (3000 mm). Niezwykła elastyczność producentów w tamtym okresie pozwalała na dowolną konfigurację swojego modelu. O sukcesie danego modelu stanowił nie tylko jego wygląd, ale również możliwość personalizacji. Klienci Forda Transit MK2 mogli więc wybrać nie tylko rodzaj nadwozia, ale i również wersję silnikową. Dostępnych było 5 silników: 1.6 OHC (benzynowy), 1.6 OHV (benzynowy), 2.0 OHC (benzynowy), 2.0 OHC ekonomiczny (benzynowy) oraz 2.5 DI (wysokoprężny). Do tego każdy z Klientów miał do wyboru 32 kombinacje ustawienia drzwi zewnętrznych, 6 rodzajów napędu, oraz od 12 do 17 foteli w pojeździe, które można było dowolnie konfigurować i ustawiać.

Ford Transit MK2
(fot: curbsideclassic.com/blog/cc-global-ford-transit-mk2-phase2-mid-eighties-blue-and-white-transit-bus/)

Niezwykła dowolność konfiguracji oraz popularność drugiej generacji Forda Transit doprowadziła do powstania wielu edycji specjalnych tego modelu. Jedną z nich z pewnością jest Clubmobil, który został wprowadzony na rynek dzięki firmie Hymer. Charakteryzował się on jednostką benzynową OHC o pojemności 1.6 litra lub 2-litry. Wyposażony był w niestandardowe wnętrze z obracanymi fotelami, wykładziną dywanową, sportową kierownicę, tapicerkę welurową oraz unikalne 14-calowe felgi Ronal. Do tego wszystkiego Klient miał do dyspozycji składane tylne siedzenia, bagażnik, spojler przedni, przyciemniane lusterko, wspomaganie kierownicy, koło zapasowe na tylnych drzwiach, drabinę, dodatkowy bagażnik dachowy, a także niestandardowe – unikalne rozmieszczenie okien. W ciągu trzech lat produkcji wytworzono jedynie 150 sztuk tego pojazdu, a do dziś przewiduje się, że przetrwało mniej niż 20 sztuk.

Pod koniec roku 1982 na rynek niemiecki wprowadzono także wersję z napędem na wszystkie koła 4x4. Opracowaniem napędu na wszystkie koła zajął się niemiecki dealer Forda ze Stuttgartu, który w późniejszym czasie oferował wersję 4x4 również na rynkach zagranicznych. Druga generacja Forda Transit z napędem 4x4 dawała nowe możliwości w terenie.

Ford Transit MK2 w swojej długiej i barwnej historii produkowany był w Amsterdamie (Holandia), Genk (Belgia), Southampton (Wielka Brytania), Istambuł (Turcja) oraz w Nowej Zelandii. Produkcję drugiej generacji modelu Ford Transit zakończono w 1986 roku po dziewięciu latach obecności na runku.

Kent / Crossflow I4 Pinto I4 Pinto I4 Cologne V6 Essex V6 I6 Australia York I4
Pojemność 1.6 1.6 2.0 2.8 3.0 4.1 2.4

Ford Transit MK3


Ford Transit MK3 – trzecia generacja Forda Transit produkowana była w latach 1986 – 1991. W wielu różnych źródłach zobaczymy zupełnie inne oznaczenia tego modelu. W Wielkiej Brytanii Ford Transit MK3 o nazwie kodowej VE6 nazywany jest drugą generacją Forda Transit, podobnie jak jego kolejni następcy Ford Transit MK4 oraz Ford Transit MK5. Kolejne modele na wyspach oferowane były jako Facelifting drugiej generacji. Na rynku Niemieckim natomiast Ford Transit MK3 oferowany był jako czwarta generacja Forda Transit. Tak ogromna różnorodność w nazewnictwie wynika przede wszystkim z gamy modeli oferowanych na Wyspach (MK1 oraz MK2 oferowane jako ten sam model) oraz na Zachodzie Europy.

Ford Transit MK3 zadebiutował na rynku w styczniu 1986 roku i od razu przyciągnął uwagę wielu osób. Kompletnie nowa konstrukcja karoserii, przednia szyba, oraz przednia maska pochylone praktycznie o ten sam kąt, obszerniejsza przestrzeń ładunkowa i bardziej nowoczesne linie nadwozia wróżyły trzeciej generacji ogromny sukces na rynku samochodów dostawczych. Dzięki zastosowaniu sprawdzonych jednostek napędowych pochodzących z ostatniego liftingu wersji MK2 (1978 – 1985) Ford Transit Mark 3 charakteryzował się niezwykłą niezawodnością. W roku 1989 zarząd Forda zdecydował się na modernizację jednostki 3.0 Essex V6 zastępując ją silnikiem o pojemności 2.9-litra EFI V6. Ruch ten spowodowany był głównie rygorystycznymi przepisami dotyczącymi emisji spalin. Jednostka Essex V6 była oferowana na rynku przez 25 lat i nadal używała gaźnika. Ford Transit MK3 ostatecznie przyjął nazwę kodową VE6, jednak w początkowej fazie projektowanie oraz konstrukcji znany był jako „Triton”.

Ford Transit MK3
(fot: spyequipmentuk.co.uk/wp-content/uploads/2018/02/ford-transit-spy-van.jpg)

Trzecia generacja Forda Transit produkowana była w fabryce Southampton w Wielkiej Brytanii oraz Koaceli w Turcji. Oferowana podobnie jak jej poprzednicy w wielu wersjach nadwozia: Van, Kombi, Podwozie z kabiną, Bus, Kamper. W ofercie producenta znajdowały się również wersje specjalne jak choćby Ford Transit Country 4x4 charakteryzujący się podniesionym zawieszeniem oraz napędem na wszystkie cztery koła.

Produkcja Forda Transit MK3 zakończyła się w 1992 roku, kiedy to Ford zaprezentował czwartą generację Forda Transit, przez wielu uważaną jako subtelny Facelifting modelu MK3.

Pinto I4 Pinto I4 EFI V6 Essex V6 York I4
Pojemność 1.6 2.0 2.9 3.0 2.4 2.5

Ford Transit MK4


Ford Transit MK4 – czwarta generacja Forda Transit produkowana była w latach 1991 – 1994. Ford Transit Mark IV przez swój krótki okres produkcji wynoszący zaledwie 3 lata oraz niewielkie zmiany w stylistyce zewnętrznej samochodu uważany jest przez wiele osób jako subtelny face lifting modelu Ford Transit MK3. W nowym modelu Ford Transit zastosowano inny układ reflektorów – teraz są one bardziej zaokrąglone w porównaniu do wersji Ford Transit MK3, zmieniono także atrapę chłodnicy, która w obecnej generacji Ford Transit MK4 oferowana jest w kolorze nadwozia.

Ford Transit MK4 mimo niewielu zmian w wyglądzie zewnętrznym, jest tak naprawdę całkowicie nową konstrukcją w porównaniu do modelu Ford Transit MK3. W zawieszeniu modelu Transit MK4 zmieniono praktycznie wszystko. Zastosowano w nim nowe amortyzatory, wahacze, zwrotnice, resory, oraz mocowania amortyzatorów. Dzięki całkowitemu przeprojektowaniu podwozia Ford Transit MK4 zyskał znacznie większą ładowność w porównaniu do swojego poprzednika. W modelach LWB istniała teraz możliwość zamontowania pojedynczych kół tylnych, zamiast podwójnych kół tylnych (bliźniaków), nie tracąc przy tym dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

W niektórych wersjach Ford Transit MK4 zmienione zostały łożyska na Timken (typ 34), a także poprawiono most napędowy w wersjach jednoosiowych (typ 51). Wraz z mostami napędowymi typu 51 zastosowano także większy rozmiar felg o rozmiarze 15-cali zamiast 14-calowych kół stalowych. Felgi 15-calowe zastosowane w modelu Ford Transit MK4 mają rozstaw śrub 5 x 160, natomiast otwór centralny pozostał bez zmian względem kół o rozmiarze 14-cali.

Ciekawostka:
Ford Transit MK4 z długim rozstawem osi oraz silnikiem o pojemności 2.5- litra był również uczestnikiem programu Top Gear, w którym Jeremy Clarkson, Richard Hammond oraz James May testowali samochody dostawcze o wartości poniżej 1000 funtów. Samochody przeszły szereg testów: wyścig na ¼ mili, łatwość oraz szybkość załadunku, jazda na zderzaku, łatwość naprawy ( w tym przypadku wymiany drzwi kierowcy), czas potrzebny na kradzież samochodu ( 10s – to niepokojący wynik dla Transita ), policjanci i złodzieje – test, w którym należało utrzymywać się jak najdłużej na przodzie pościgu. Ford Transit, za którego kierownicą siedział Jeremy Clarkson, w tym niezwykle pomysłowym teście zajął drugie miejsce. Odcinek wygrał Richard Hammond za kierownicą Suzuki Super-Carry, a ostatnie – trzecie miejsce zajął James May w LDV Convoy.

OHC OHC OHC EFI Diesel Diesel Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel
Pojemność 2.0 2.0 2.0 2.5 2.5 2.5 2.5 2.5
Moc (KM) 63 77 115 70 76 80 80 100

Ford Transit MK5


Ford Transit MK5 – pod koniec roku 1994 Ford zdecydował się wprowadzić kolejne zmiany w swoim flagowym – dostawczym modelu Ford Transit. Ford Transit piątej generacji zyskał przeprojektowany przedni pas. Zastosowano w nim obłą atrapę chłodnicy oraz bardziej zaokrąglone reflektory przednie z jasnymi kierunkowskazami. Najbardziej widoczne zmiany w modelu Ford Transit MK5 widoczne są jednak wewnątrz pojazdu. Ford Transit Mark V zyskał zupełnie nową deskę rozdzielczą w porównaniu do swojego poprzednika Ford Transit MK4. Wraz z pojawieniem się nowej generacji Ford Transit opcjonalnie mógł zostać wyposażony w klimatyzację, elektrycznie sterowane szyby przednie, centralny zamek, a także elektrycznie sterowane lusterka zewnętrzne oraz poduszki powietrzne kierowcy i pasażera.

Wraz z pojawieniem się nowego modelu Ford Transit MK5 wyposażony mógł zostać w nowy – 8-zaworowy silnik benzynowy o pojemności 2.0 litrów (2.0 DOHC). Silnik generował moc 84 kW (114 KM) przy 5000 obrotach na minutę. Jednostka benzynowa oferowana była również w samochodzie Ford Scorpio w latach 1993 – 1998. Ponadto Klienci nowego modelu Ford Transit do wyboru mieli także jednostki wysokoprężne z turbodoładowaniem o mocach: 63 kW (85 KM), 74 kW (100 KM), 85 kW (115 KM) z elektroniczną pompą paliwa.

Ford na trzydziestolecie istnienia modelu Ford Transit zaprezentował w 1995 limitowaną serię o nazwie: Transit Hallmark. Ford Transit Hallmark wyprodukowany został w zaledwie 600 egzemplarzach i dostępny był jedynie w trzech kolorach – po 200 sztuk każdy. Hallmark wyposażony był w silnik wysokoprężny o pojemności 2.5 litra (2.5 Di) i mocy 76 koni mechanicznych. Z zewnątrz wyróżniały go zderzaki w kolorze nadwozia, naklejki na boku pojazdu, a także felgi aluminiowe. Wewnątrz natomiast Ford Transit Hallmark zyskał nowe obicie foteli przednich, elektryczne szyby przednie w standardzie, a także obrotomierz umieszczony na desce rozdzielczej.

Produkcja modelu Ford Transit MK5 w Europie zakończyła się wiosną 2000 roku. Ford Transit MK5 w latach 1997 – 2000 montowany był także w polskich zakładach Forda w Płońsku, a także w Koaceli (Turcja), Hải Dương (Chiny) oraz Obaczk (Białoruś). W Wietnamie produkcja modelu Ford Transit MK5 zakończyła się w roku 2003.

Ford Transit MK6


Ford Transit MK6 – w lipcu 2000 roku wprowadzono na rynek kolejną – szóstą już generację Ford Transit o oznaczeniu modelowym MK6. Ford Transit MK6 tym samym stał się trzecim, całkowicie nowym projektem, który posiadał wiele elementów zapożyczonych z nowego stylu Forda „New Edge”, pochodzącego z samochodów takich jak: Ford Focus oraz Ford Ka. Całkowicie nowy wygląd Ford Transit początkowo budził wiele kontrowersji. Z czasem jednak Ford Transit MK6 zyskał uznanie wielu zadowolonych Klientów. Zaowocowało to zdobyciem w 2001 roku prestiżowej, międzynarodowej nagrody Van of the Year 2001.

Ford Transit MK6
(fot: parkers.co.uk/vans-pickups/ford/transit/2000-review/)

Największą innowacyjnością wprowadzoną wraz z modelem Ford Transit MK6 była możliwość wyposażenia go w napęd na przednie koła (FWD) lub w napęd na tylne koła (RWD). Wersje wyposażone w napęd na przednią oś oznaczone były jako Model V185, natomiast wersje z napędem na tylną oś oznaczone były jako Model V184.

Model Ford Transit MK6 mógł zostać wyposażony w turbo doładowany silnik wysokoprężny Duratorq (typ Puma), który swoje zastosowanie znajdował również w modelu Ford Mondeo 2000 oraz Jaguar X-Type. Ford Transit MK6 z jednym z najlepszych silników benzynowych o pojemności 2.3 litra potrafił rozpędzić samochód do 97 km/h (60 mil) na godzinę w 21 sekund, a także osiągnąć prędkość maksymalną na poziomie 150 km/h.

Ford Transit MKVI
(fot: parkers.co.uk/vans-pickups/ford/transit/2000-review/)

W roku 2002 wprowadzono na rynek pierwszy silnik wysokoprężny typu Common Rail o pojemności 2.0 litrów (HPRC) i mocy 125 KM (92 kW). W tym czasie produkcja Ford Transit została przeniesiona do fabryki Ford-Otosan w Koaceli w Turcji, skąd później cała produkcja została przeniesiona z powrotem do fabryki Genk w Belgii.

W 2004 roku Ford wprowadził również pierwszy na rynku wariant RWD z silnikiem o pojemności 2.4 litra (RWD HPCR) i mocy 135 KM (99 kW), a wraz z nim zadebiutowała nowa 6-biegowa manualna skrzynia biegów MT-82 RWD.

Ford Transit szóstej generacji mógł zostać opcjonalnie wyposażony także w automatyczną skrzynię biegów Durashift EST. Nowa – automatyczna skrzynia biegów była dostępna do każdej wersji modelu Ford Transit MK6. Posiadała ona specjalnie dostosowany do modelu tryb manualny, tryb holowania, tryb jazdy ekonomicznej oraz tryb jazdy zimą. Na rynku australijskim tryb ten znany jest jako ASM (automatically-shifting-manual).

W czasie produkcji Forda Transit MK6 z taśm produkcyjnych fabryki w Southampton zjechał 5-milionowy Ford Transit. Dokładnie 18 lipca 2005 roku pięciomilionowy egzemplarz Ford Transit został przekazany angielskiej organizacji charytatywnej. Produkcja modelu Ford Transit MK6 zakończyła się w 2006 roku, kiedy to na rynku ukazała się kolejna generacja Forda Transit.

Ford Transit MK6 Tuning
(fot: fordtransit.org/image/modded-mk6)

OHC Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel TDCi
Pojemność 2.3 2.0 2.0 2.0 2.0 2.0 2.0 2.2 2.4 2.4 2.4 2.4 2.4 2.4
Moc (KM) 145 75 80 85 100 125 144 70 75 90 116 120 125 137

Ford Transit MK7


Ford Transit MK7Ford Transit MK7 podobnie jak jego poprzednik – wersja MK6 również zdobył prestiżową nagrodę Van of the Year w roku 2007. W połowie 2006 roku wprowadzono natomiast na rynek Forda Transit MK7 Sport Van. Odmiana ta charakteryzowała się 18-calowymi felgami aluminiowymi, pasami „Le Mans” oraz silnikiem o mocy 130 KM (96 kW). Sport Van w początkowym założeniu miał być wersją limitowaną, jednak niezwykle duże zainteresowanie tym modelem spowodowało zmianę decyzji w zarządzie Forda i model ten stał się seryjnie produkowaną wersją nadwozia.

Pod koniec roku 2007 na rynek wprowadzono nowy silnik wysokoprężny o mocy 140 KM (103 kW), który stosowany był w wersjach z napędem na przednie koła wraz z 6-biegową, mechaniczną skrzynią biegów VMT6. Sześciobiegowa skrzynia biegów została wprowadzona również w 2008 roku do modeli wyposażonych w silnik 115 KM (85 kW), kiedy to Ford zdecydował się na podniesienie mocy ze 110 KM.

Pod koniec 2008 roku we wszystkich silnikach wysokoprężnych zastosowano powlekany filtr cząstek stałych tzw. cDPF. Został on wdrożony ze względu na stale rosnące normy emisji spalin. Dzięki zastosowaniu cDPF Ford Transit MK7 spełniał nie tylko normy emisji spalin EURO IV, ale także przystosowany był do normy Euro V.

Ford Transit MK7 występował na rynku w wielu różnych wersjach nadwozia. Największym echem odbiły się jednak dwie z nich:

Ford Transit XXL – powstał w celu uczczenia zdobycia nagrody Van of the Year 2007. Charakteryzował się wydłużonym rozstawem osi dochodzącym do 7 metrów i 40 centymetrów, swoim wyglądem przypominał limuzynę znaną z filmów amerykańskich. Był on także wyposażony w silnik wysokoprężny o pojemności 2.2 TDCi i mocy 96 kW (130 KM). Ford Transit XXL jest jak do tej pory najdroższym modelem Ford Transit MK7, jaki kiedykolwiek wyprodukowano.

Super Sport Van – jednorazowa, wysokowydajna wersja Ford Transit MK7 wyprodukowana przez europejski oddział Forda. Do napędu SuperSportVan posłużył silnik o pojemności 3.2 litra Duratorq I5 generujący 198 koni mechanicznych (470 Nm). W połączeniu z 6-biegową skrzynią biegów reprezentował niesamowite osiągi. W modelu SuperSportVan zmieniono także przedni zderzak, zastosowano inne progi boczne wraz z podwójnymi końcówkami wydechowymi, zastosowano także nowe obręcze z lekkich stopów aluminium wraz z oponami 235/45. O bezpieczeństwo w tej sportowej wersji Forda Transit dbały systemy ABS, ESP oraz poduszki powietrzne kierowcy i pasażera. Ford Transit SuperSportVan zaprezentowany został na wystawie samochodów dostawczych w Birmingham.

Ponadto dostępne były jeszcze wersje: 09-B, 190D, Blue Bird, E350 Super Duty, Econoline minibus, El Dorado Aerolite, Krystal, Luton, Metrotrans, Nugget, R1114, Sport, VE6, Wayne, Trend oraz Limited.

Ford Transit MK7 Sport
(fot: vans.honestjohn.co.uk/used-van-buying-guides/ford/transit-2006-2014/)

Ford Transit MK7 podobnie jak jego poprzednik – wersja MK6 również zdobył prestiżową nagrodę Van of the Year w roku 2007. W połowie 2006 roku wprowadzono natomiast na rynek Forda Transit MK7 Sport Van. Odmiana ta charakteryzowała się 18-calowymi felgami aluminiowymi, pasami „Le Mans” oraz silnikiem o mocy 130 KM (96 kW). Sport Van w początkowym założeniu miał być wersją limitowaną, jednak niezwykle duże zainteresowanie tym modelem spowodowało zmianę decyzji w zarządzie Forda i model ten stał się seryjnie produkowaną wersją nadwozia.

Pod koniec roku 2007 na rynek wprowadzono nowy silnik wysokoprężny o mocy 140 KM (103 kW), który stosowany był w wersjach z napędem na przednie koła wraz z 6-biegową, mechaniczną skrzynią biegów VMT6. Sześciobiegowa skrzynia biegów została wprowadzona również w 2008 roku do modeli wyposażonych w silnik 115 KM (85 kW), kiedy to Ford zdecydował się na podniesienie mocy ze 110 KM.

Pod koniec 2008 roku we wszystkich silnikach wysokoprężnych zastosowano powlekany filtr cząstek stałych tzw. cDPF. Został on wdrożony ze względu na stale rosnące normy emisji spalin. Dzięki zastosowaniu cDPF Ford Transit MK7 spełniał nie tylko normy emisji spalin EURO IV, ale także przystosowany był do normy Euro V.

Ford Transit MK7 występował na rynku w wielu różnych wersjach nadwozia. Największym echem odbiły się jednak dwie z nich:

Ford Transit XXL – powstał w celu uczczenia zdobycia nagrody Van of the Year 2007. Charakteryzował się wydłużonym rozstawem osi dochodzącym do 7 metrów i 40 centymetrów, swoim wyglądem przypominał limuzynę znaną z filmów amerykańskich. Był on także wyposażony w silnik wysokoprężny o pojemności 2.2 TDCi i mocy 96 kW (130 KM). Ford Transit XXL jest jak do tej pory najdroższym modelem Ford Transit MK7, jaki kiedykolwiek wyprodukowano.

Super Sport Van – jednorazowa, wysokowydajna wersja Ford Transit MK7 wyprodukowana przez europejski oddział Forda. Do napędu SuperSportVan posłużył silnik o pojemności 3.2 litra Duratorq I5 generujący 198 koni mechanicznych (470 Nm). W połączeniu z 6-biegową skrzynią biegów reprezentował niesamowite osiągi. W modelu SuperSportVan zmieniono także przedni zderzak, zastosowano inne progi boczne wraz z podwójnymi końcówkami wydechowymi, zastosowano także nowe obręcze z lekkich stopów aluminium wraz z oponami 235/45. O bezpieczeństwo w tej sportowej wersji Forda Transit dbały systemy ABS, ESP oraz poduszki powietrzne kierowcy i pasażera. Ford Transit SuperSportVan zaprezentowany został na wystawie samochodów dostawczych w Birmingham.

Ponadto dostępne były jeszcze wersje: 09-B, 190D, Blue Bird, E350 Super Duty, Econoline minibus, El Dorado Aerolite, Krystal, Luton, Metrotrans, Nugget, R1114, Sport, VE6, Wayne, Trend oraz Limited.

DOHC Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel Turbo Diesel
Pojemność 2.3 2.2 2.2 2.2 2.2 2.2 2.2 2.2 2.4 2.4 2.4 3.2
Moc (KM) 146 85 110 115 125 130 140 155 100 115 140 200

Ford Transit MK8


Ford Transit MK8 – ósma generacja Forda Transit zaprezentowana została w 2013 roku. Nowy model wprowadził ponownie szereg zmian w stylistyce samochodu dostawczego. Ford Transit MK8 od tej chwili stał się bardziej muskularną modelem. Stało się tak dlatego, że Ford Transit Mark VIII jednocześnie zadebiutował na rynku europejskim – gdzie ma ugruntowaną pozycję, jak i na rynku amerykańskim – gdzie docelowo ma zastąpić modele serii Ford E-Series.

Wraz z nowym modelem zadebiutowały również nowe jednostki wysokoprężne Ford EcoBlue o pojemności 2.0 TDCi i charakteryzujące się różną mocą ( 105 – 170 KM ). Klienci nowego Forda Transit MK8 mają do wyboru trzy jednostki wysokoprężne, które oferują o 20% większą wydajność niż poprzednik przy jednoczesnej redukcji emisji spalin o 55%. Wszystkie silniki wysokoprężne w modelu Ford Transit MK8 spełniają surowe normy emisji spalin Euro 6 LDT III.

Ford Transit MK8
(fot: parkers.co.uk/vans-pickups/ford/transit/2014-review/)

Ford Transit MK8 podobnie jak jego poprzednicy dostępny jest w wersji z napędem na przednią oś (FWD), wersji z napędem na tylną oś (RWD), a także w wersji z napędem na wszystkie cztery koła (AWD). Ponadto Klienci Ford Transit MK8 mogą wybrać pomiędzy sześciostopniową, automatyczną skrzynią biegów lub sześciobiegową, manualną skrzynią biegów.

Ósma generacja Ford Transit dostępna jest w wielu konfiguracjach nadwozia, z różnym rozstawem osi, a także różną wysokością. Maksymalna ładowność Forda Transit MK8 w wersji z długim rozstawem osi L4 wynosi 15.1 m3. Ford Transit ósmej generacji dostępny jest na rynku w wersji Ambiente oraz Trend.

Ford Transit MKVIII
(fot: parkers.co.uk/vans-pickups/ford/transit/2014-review/)

W Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie podstawową jednostką napędową jest silnik o pojemności 3.2 litra Duratorq I5 o mocy 180 KM (oznaczony jako PowerStroke). Pozostałe jednostki dzielone są wraz z rynkiem globalnym. W Ameryce Północnej natomiast standardową jednostką napędową jest silnik 3.7 Ti-VCT V6 o mocy aż 275 koni mechanicznych. Silniki benzynowe o pojemności 3.7 Ti-VCT V6 mogą zostać dostosowane do działania na naturalnym gazie ziemnym. Opcjonalnie Klienci mogą wyposażyć ósmą generację Ford Transit w silnik pochodzący z modelu Ford F-150: EcoBoost 3.5 V6. Jednostka ta charakteryzuje się niewyobrażalną dla europejskich samochodów dostawczych mocą 320 koni mechanicznych.

W roku 2019 Ford Transit MK8 przeszedł delikatny face lifting, a nowy model został nazwany jako Ford Transit 2019.

Ford Transit 2019


Ford Transit 2019 – w roku 2019 Ford, aby nadążyć za trendami panującymi na rynku samochodów dostawczych, zdecydował się przeprowadzić face lifting modelu Ford Transit MK8. Nowy model łączy ze sobą inteligentną i praktyczną technologię, nowe wnętrze, zmodernizowany pas przedni oraz większe możliwości transportowe, a także, co oczywiste, oszczędniejsze jednostki napędowe.

Ford Transit 2019
(fot: parkers.co.uk/vans-pickups/ford/transit/2014-review/)

Nowy Ford Transit 2019 dostępny jest w wersji Mild Hybrid Electric Vehicle (mHEV), która zapewni niesamowitą oszczędność paliwa oraz znacząco redukuje emisję spalin do środowiska. Nowoczesny silnik mHEV to pierwsze tego typu rozwiązanie hybrydowe w przypadku „dużych” samochodów użytkowych. Ponadto Klienci do wyboru mają nowoczesne silniki wysokoprężne EcoBlue o pojemności 2.0 litrów, generujące moc od 105 do 185 koni mechanicznych przy 415 Nm momentu obrotowego spełniające rygorystyczne normy spalin Euro 6.2. Wraz z prezentacją nowego modelu Ford Transit 2019 ogłoszono również, że pojawi się nowa – 10-biegowa skrzynia automatyczna. Nowa, automatyczna skrzynia biegów oferowana jest wyłącznie z napędem na tylne koła.

Spore zmiany zaistniały również we wnętrzu Forda Transit MK8 po face liftingu. Zupełnie nowa deska rozdzielcza obecnie nawiązuje do osobowych modeli Forda. W centralnym miejscu deski rozdzielczej umieszczono 8-calowy ekran do zarządzania inteligentnym systemem multimedialnym w nowym Fordzie Transit 2019. Nowy Ford Transit po raz pierwszy dostępny jest z modemem FordPass Connect, który oferuje dostęp do sieci WiFi 4G aż dla dziesięciu urządzeń oraz bieżące powiadomienia o ruchu drogowym, które są przesyłane w czasie rzeczywistym do nawigacji satelitarnej Forda.

Ford Transit 2019 produkowany jest, podobnie jak model przed face liftingiem w dwóch obiektach zlokalizowanych w dwóch różnych regionach Świata. Cała europejska oraz azjatycka produkcja modelu Transit MK8 pochodzi z fabryki zlokalizowanej w Koaceli w Turcji. Modele oferowane w Ameryce Północnej oraz Ameryce Południowej wyjeżdżają natomiast z fabryki zlokalizowanej w Kansas City w Claycomo, Missouri.


 
Podaj słowo kluczowe
Zaawansowane wyszukiwanie